سفارش تبلیغ
صبا ویژن
سرزنش بسیار، دل ها را کینه ور می کند و یارانرا می پراکَنَد . [امام علی علیه السلام]
 
پنج شنبه 94 آبان 28 , ساعت 5:33 عصر

استاد حوزه و دانشگاه مطرح کرد؛ 

خبرگزاری رسا ـ عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی به جریان خزنده لیبرالیسم فرهنگی در کشور اشاره کرد و گفت: فرهنگی که بخشی از بدنه دولت‌ها و متولیان فرهنگی ترویج می‌کنند، فرهنگ توده مردم و متدینان نیست و این پیام خطرناکی را به جامعه انتقال می دهد؛ زیرا دولت دینی متولی فرهنگ است، متدینان هنگامی که به قدرت می‌رسند، اساس حکومت آنها باید بسط، گسترش دین و گزاره‌های دینی باشد.
حجت الاسلام محمد علی لیالی عضو هیات علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی
حجت‌الاسلام محمدعلی لیالی، استاد حوزه و دانشگاه، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری رسا با اشاره به خطرات سکولاریسم فرهنگی اظهار داشت: یکی از مباحث مهمی که در عرصه فرهنگی، قابل توجه و بازبینی است، خطر لیبرالیسم فرهنگی یا به نوعی جریان اباحی‌گری و لاابالی‌گری در عرصه فرهنگ جامعه است.

 

گرایش فرهنگی جریان لیبرالیسم براساس اصالت قدرت، ثروت و لذت است

عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی به جریان خزنده لیبرالیسم فرهنگی در کشور اشاره کرد و گفت: اساس تفکر لیبرالیسم به اومانیسم و انسان محوری و محوریت انسان در برابر خداوند برمی‌گردد.

 

استاد حوزه و دانشگاه افزود: در تفکر لیبرالیسم، سکولاریسم و جدایی دیانت از عرصه روابط اجتماعی، سیاسی و فرهنگی و مهم‌تر از همه اصالت قدرت، اصالت ثروت و اصالت لذت جایگاه مهمی دارد.

 

وی تأکید کرد: به طور طبیعی، نوع سبک زندگی و گرایش فرهنگی جریان لیبرالیسم و افرادی که گرایش به لیبرالیسم دارند، براساس مبانی نظری اومانیستی، سکولاریستی و اصالت قدرت، ثروت و لذت است.

 

اسلام در ذاتش با فرهنگ لیبرالیسم و اصالت قدرت، ثروت و لذت تعارض دارد

حجت‌الاسلام لیالی ابراز داشت: اسلام در ذات خود با فرهنگ لیبرالیسم و اصالت قدرت، ثروت و لذت تعارض دارد و هیچ‌گاه اومانیسم و سکولاریسم را مطرح نمی‌کند و پیروان مکتب لیبرالیسم و اومانیسم نیز با  فرهنگ، تفکر و معارف دینی تعارض دارند.

 

وی گفت: در تحلیل جریان‌های سیاسی و حاکمیتی، متأسفانه در تمام دولت‌ها پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بخشی از بدنه ‌دولت‌ها، رگه‌هایی از گرایش به لیبرالیسم فرهنگی با شدت و ضعف وجود داشته است، از دولت موقت که معروف به دولت‌ لیبرال‌ها  و دولت مهندس بازرگان بود؛ تا برخی از کارگزاران درون دولت در دوران جنگ تحمیلی، دولت سازندگی، اصلاحات، دولت عدالت و دولت کنونی، نوعی عدم اعتقاد به هویت دینی و اسلامی و کارکردهای فرهنگ دینی در برخی از لایه‌های دولت‌ها  وجود داشته و دارد.

 

استاد و محقق حوزه علمیه قم تأکید کرد: استدلال ما بر این است که اگر در بدنه هر دولتی، گرایش به غرب، اومانیسم، سکولاریسم و نوعی رشد نابهنجار و رشد نامتوازن و نوع نگاه سبقت به قدرت، ثروت و لذت وجود داشته باشد، آن مجموعه و دولت به لیبرالیسم فرهنگی گرایش دارد.

 

در دولت‌ها نوعی فقدان پیوست فرهنگی با نگاه به دین و گزاره‌های دینی مشاهده می‌شود

وی تصریح کرد: باید با نهایت تأسف و تأثر اعلام کنیم که در دولت‌های پس از انقلاب در بحث توسعه، عمران، آبادانی، سازندگی و پیشرفت که وظیفه آنها بود، نوعی فقدان پیوست فرهنگی با نگاه به دین و گزاره‌های دینی را مشاهده می‌کنیم.

 

حجت‌الاسلام لیالی افزود: همه دولت‌ها برای توسعه و سازندگی زحمت کشیدند؛ اما این توسعه و سازندگی چندان با گفتمان دینی و گفتمان حاکم بر گزاره‌های دینی با نوع نگاه به خدمت به محرومان ، اقامه عدل، تعالی و رشد معنویت انسان و جامعه موافقت نداشت.

 

وی گفت: همه چیز را می‌شود به بخش خصوصی سپرد؛ اما نمی‌توان سرمایه‌گذار خارجی را برای عرصه فرهنگ دعوت کرد، نمی‌توان فرهنگ را در اختیار بخش خصوصی گذاشت و دولت‌ها خود را متولی فرهنگ ندانند.

 

استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به آیه «الَّذینَ إِن مَکَّنّاهُم فِی الأَرضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَآتَوُا الزَّکاةَ وَأَمَروا بِالمَعروفِ وَنَهَوا عَنِ المُنکَرِ» ابراز داشت: اگر مسؤولی در صدا و سیما، روزنامه‌ها، مطبوعات و همایشی مطرح کند که دولت خود را متولی فرهنگ نمی‌داند، این پیام خطرناکی را به جامعه انتقال می دهد؛ زیرا دولت دینی متولی فرهنگ است، متدینان هنگامی که به قدرت می‌رسند، اساس حکومت آنها  باید بسط، گسترش دین و گزاره‌های دینی باشد.

 

وی تأکید کرد: بخشی از علائم و نمادهایی که به ویژه در سال‌های اخیر در نوع نگرش به لیبرالیسم فرهنگی در جامعه و بخشی از بدنه دولت‌ها وجود دارد را می‌توان در مباحثی همچون بحث حجاب و عفاف، گرایش به تجمل، اشرافیت و رفاه در بخشی از مدیران دولتی مطرح کرد که سبب رشد بخشی از نابهنجاری‌ها و مفاسد اخلاقی شده است.

 

عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی افزود: عدم توجه به قانون حجاب، عفاف و امر به معروف و نهی از منکر، گسترش فرهنگ ماهواره‌ و عدم اعتقاد به مقابله با این نوع فرهنگ ماهواره‌، عدم نظارت بر فیلترینگ و شبکه‌های اجتماعی و طرح مباحثی همچون رفتن زنان به ورزشگاه‌ها، رشد سینمای سفارشی خارجی و نگاه هنر و سینمای ما به جشنواره‌های خارجی، بخشی از نمونه‌هایی است که متأسفانه از آنها، نوعی فرهنگ مصرف، تجمل‌گرایی و برج نشینی اشرافیت در می‌آید.

 

فرهنگی که بخشی از بدنه دولت‌ها و م